Prowadząc badania nad jakąkolwiek formą zarówno ogrzewania czy podejmowania kwestii takich jak termoizolacja oraz wentylacji pomieszczeń, w których przebywają ludzie należy wziąć uwagę istotny czynnik, którym jest komfort cieplny. Przez to pojęcie rozumie się stan odczuwania przez daną osobę zrównoważonego bilansu cieplnego, a więc odczuwaniu przez daną osobę, że nie jest mu ani za ciepło, ani za gorąco. Pojęcie poczucia komfortu termicznego oznacza także, że nie wystąpiło żadne dodatkowe zjawisko związane z niepożądanym, nadmiernym nagrzewaniem, albo wychłodzeniem organizmu. Odnosi się to do niego zarówno jako do całości jak i do poszczególnych jego części, np. głowy i karku podczas przeciągu, czy tez dłoni w trakcie zimowego spaceru. Określenie to może być czasem trudne do jednoznacznego określenia i klasyfikacji. Dzieje się tak głównie w momentach przemieszczeń, kiedy to odbiera się uczucie komfortu zupełnie indywidualnie (tzn. Niektóre osoby preferują mieć mocno nagrzane stopy przy jednoczesnym braku tak wysokiej temperatury w innych częściach ciała). Szczegółowe badania nad tematyką komfortu cieplnego stały się domeną duńskiego inżyniera – naukowca, Ole Fangera. Efekty jego badań pomogły stworzyć podstawę w opracowaniu międzynarodowych norm, a wśród nich np. Normy Polskiej PN-85/N-08013